Ata fai ben pouco este nome a min tampouco me dicía practicamente nada; quén é? É Pablo Neruda. Así polo seu pseudónimo convértese nun dos poetas máis lidos gracias a súa obra Vinte poemas de amor e unha canción desesperada. Un libro que ten como tema central o amor pasión e que, atenta contra a realidade pois, parece contar a historia dun único amor. En realidade é un ha construcción literaria pois responde a poemas dedicados a varios amores típicos da adolescencia. Pois si, seguramente cando tiña sobre 20 anos Neruda era un namoradizo nato.
As afortunadas eran duas rapazas; unha foi o seu primeiro amor de Temuco, a súa cidade. Non era un amor correspondido asi que, tan só lle inspirará poemas de espírito romántico; a outra rapaza foi un amor co que conectou a nivel intelectual e coñeceuna cando se despraza a Santiago de Chile co motivo de estudar na universidade.
O meu gusto por esta obra xa non é tanto co paso dos anos pero descubrín un novo Neruda ao afondar no Canto General. É unha obra moi extensa que versa sobre a historia de América. Consta de quince libros na miña opinión cun fío común pero ben diferentes. É un libro sobre a historia e a xeografía de América pero tocando varios temas. Tamén ten libros sobre a súa vida como "Yo soy" ou "El fugitivo". Penso que é unha poesía cívica e moi humanística deliciosa inda que o tema en principio non me atraía.
Pra min, Neruda deixou de ser o mítico poeta de Vinte poemas de amor e unha canción desesperada gracias a que descubrín esta asignatura nunha asignatura. mi libro favorito es "El gran Océano" pues tiene un tono subjetivo y parece ser una reminiscencia mejorada del comienzo de la obra; al principio cantaba al mundo precolombino en "la lámpara en la tierra":
"Cuando se trasmutaron las estrellas
en tierra y en metal, cuando apagaron
la energía y volcada fue la copa
de auroras y carbones, sumergida
la hoguera en sus moradas,
el mar cayó como una gota ardiendo
de distancia en distancia, de hora en hora:
su fuego azul se convirtió en esfera,
el aire de sus ruedas fue campana,
su interior esencial tembló en la espuma,
y en la luz de la sal fue levantada
la flor de su espaciosa autonomía."
Pablo Neruda.
Gran poeta, gran poema e gran elección. O nome era, igual que no teu caso, descoñecido para min, pero este ano descubrín cousas que descoñécia e afondei en temas que precisaba tocar.
ResponderEliminarHaberá que afondar en obras que, lamentablemente, non se tocaron en profundidade. Quen sabe o que nelas podemos descubrir... ¿Recomendas "El gran Océano"? Porque, de ser así, pasamos a cazar ;)
Un traballo necesario, o da dar a coñecer que un autor non ten, case sempre, unha soa obra. Sempre hai un momento para todo, e este é un bo para achegarse á poesía, un xénero no que, cada vez que lía algo, non tiña idea de que falaba. Noraboa.
ResponderEliminarPois si Sandra, recomendo ese libro do Canto General inda que só lin cousas soltas por internet. É o máis bonito de ler. Un besiño.
ResponderEliminarE si Sergio, neste caso Neruda ten obras diferentes a xa archiconocida obra. Bikos